Όλα ξεκίνησαν όταν βρέθηκα σε μία παρουσίαση βιβλίου, στην οποία δυστυχώς έφτασα καθυστερημένη. Με ένα αίσθημα ντροπής πέρασα ανάμεσα από πολύ κόσμο για να καθίσω στη θέση που μου κρατούσε η κολλητή μου. Ένιωθα τόσο άσχημα που καθυστέρησα λόγω κίνησης, κάτι που δεν μπορούσα να προβλέψω. Λίγο μετά το τέλος της παρουσίασης και πριν σηκωθούμε για τη συνέχεια της εκδήλωσης, η κολλητή μου γύρισε και μου είπε: «Πίσω μας κάθεται ο Θάνος Λέκκας, που ήθελες να γνωρίσεις για να του κάνεις συνέντευξη. Μίλα του».
Για να μην σας ταλαιπωρώ με περιττές λεπτομέρειες, μετά από αυτό το γεγονός βρεθήκαμε να κάνουμε συνέντευξη ή, μάλλον, να κάνουμε μία από τις πιο πολύωρες και όμορφες συζητήσεις που μου έχουν τύχει. Ο Θάνος Λέκκας δεν είναι απλώς ένας πολύ όμορφος και γοητευτικός άνδρας. Είναι μία μοναδική ψυχή με ισορροπία, γαλήνη και ομορφιά πνεύματος, ένας γλυκός άνθρωπος με την πιο ήρεμη φωνή που έχω ακούσει ποτέ στο θέατρο.
Θυμάμαι πως, μετά από την παράσταση «Μια άλλη Θήβα», αυτό που μου είχε μείνει χαραγμένο μέσα μου, εκτός από την ίδια την παράσταση, ήταν η φωνή του, ο τρόπος και ο τόνος του. Κανονικά, θα έπρεπε να ηχογραφεί βιβλία για να τα ακούμε και να ηρεμεί το μέσα μας.
Η συνάντηση
Ο Θάνος Λέκκας έφτασε λίγο καθυστερημένος και αγχωμένος στη συνέντευξη, με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη και στα μάτια, και με αγκάλιασε σαν να ήμασταν φίλοι χρόνια. Καθίσαμε να τα πούμε και, στη συνέχεια, θα διαβάσετε όσα ειπώθηκαν στη σχεδόν τρίωρη συνάντησή μας.
Ξεκινήσαμε να μιλάμε για την αγάπη του για τα φυτά και για το μπαλκόνι του, για τη χαρά που του δίνει να βλέπει τα λουλούδια του να μεγαλώνουν και να είναι χαρούμενα. Ανάμεσα σε γυρίσματα για «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» και στη νέα ιστορία της σειράς «Φόνοι στο καμπαναριό», λίγο πριν ξεκινήσει η καλοκαιρινή περιοδεία για το «Μια άλλη Θήβα», τον ρωτάω γιατί πιστεύει ότι η συγκεκριμένη παράσταση είχε και συνεχίζει να έχει τόσο μεγάλη επιτυχία και γιατί πολλοί άνθρωποι πηγαίνουν ξανά και ξανά να τη δουν:
«Είναι διάφοροι οι λόγοι που αυτή η παράσταση έχει κάνει τόσο μεγάλη επιτυχία. Αρχικά, έχει να κάνει πολύ με το μεταξύ μας με τον Δημήτρη (Καπουράνη), γιατί έχουμε μία σχέση την οποία καταφέραμε να χτίσουμε και να δημιουργήσουμε αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το ίδιο το έργο είναι η τέλεια ιστορία, όπου ένας άτυχος άνθρωπος γνωρίζει κάποιον άλλον και αναπτύσσεται μία σχέση, μέσα από την οποία βοηθούν ο ένας τον άλλον. Αυτό, σαν θέμα, είναι καλό – κυρίως για την ψυχή μας. Μας κάνει καλό και γι’ αυτό θέλουμε να βλέπουμε τέτοιες ιστορίες. Το έργο έχει μία δομή που σε βάζει πολύ περισσότερο απ’ ό,τι νομίζεις μέσα στη συνθήκη. Βέβαια, είναι και ο άμεσος τρόπος με τον οποίο απευθύνεται στο κοινό».
Η παράσταση «Μια άλλη Θήβα» είναι από εκείνες που κανείς δεν πρέπει να χάσει, για πολλούς λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω απόλυτα. Είναι, όμως, από τα έργα που, χωρίς να ταυτίζεσαι απαραίτητα με την ιστορία και χωρίς φαντασμαγορικά σκηνικά και εφέ, αποτελούν απόλυτα must-see των τελευταίων ετών – και δικαιολογημένα.
Η συζήτησή μας συνεχίστηκε γύρω από το θέατρο και περιλάμβανε διαφωνίες, εμπειρίες, σκέψεις, συναισθηματικό μοίρασμα και ανάλυση. Εντελώς privé ερμηνείες με τον Θάνο, εκεί που μιλάμε για τον Τσέχωφ, να ξεκινά σε ανύποπτο χρόνο και να παίζει την πρώτη σκηνή του «Γλάρου», δίνοντάς μας μία εντελώς διαφορετική οπτική σε ένα κλασικό έργο και αποδεικνύοντας το μέγεθος του ταλέντου του.
Μιλώντας για δύσκολες παραστάσεις και τα ολοένα αυξανόμενα sold out των θεατρικών παραστάσεων, μιλήσαμε για την περσινή του συμμετοχή στο «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», ένα σχετικά δύσκολο και μεγάλης διάρκειας έργο:
«Ήταν μία διασκευή που εστίαζε στη σχέση του Νίτσε με τον Μπρόιερ και σε ταξίδευε, αλλά ήταν μία μεγάλη και ήρεμη παράσταση, στην οποία, όμως, υπήρχε και κόσμος που μπορεί να μην πρόσεχε σε όλη τη διάρκειά της, αν και ήταν κόσμος που ήρθε για το συγκεκριμένο έργο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν τους ενδιέφερε. Μπορεί μία παράσταση που την έχεις επιλέξει συνειδητά να σε κουράσει. Πιστεύω ότι αυτό που γίνεται με τα sold out είναι καλό για το θέατρο. Μπορεί να φέρνει κόσμο που δεν συνηθίζει να πηγαίνει, αλλά τον φέρνει κοντά σε μία νέα μορφή ψυχαγωγίας και χαίρομαι γι’ αυτό».
Ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με αγάπη
Αν καθίσεις για αρκετή ώρα με τον Θάνο Λέκκα, θα συνειδητοποιήσεις ότι απέναντί σου έχεις έναν άνθρωπο που μεγάλωσε με πολλή αγάπη και έμαθε από μικρή ηλικία να αγαπά τον ίδιο του τον εαυτό, τα πράγματά του, τη φύση και να κατανοεί τη σημαντικότητα των ανθρώπων και των πραγμάτων.
«Ήμουν ένα φρόνιμο και υπερκινητικό παιδί που, μεγαλώνοντας, ήθελε να σπουδάσει βιολόγος, γιατί ήθελα να ξέρω τη λειτουργία πίσω από καθετί. Γι’ αυτό αγαπώ και το θέατρο, γιατί μπορείς να φτιάξεις έναν άλλο κόσμο που έχει τέχνη, έκφραση και σου δίνει τη δυνατότητα να γίνεις ό,τι θες, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Αυτή η δυνατότητα, μαζί με την ανάλυση του έργου και των ρόλων, είναι αυτό που μου άρεσε και με γοήτευσε στο θέατρο. Προς το τέλος της σχολής Βιολογίας αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με το θέατρο. Στο σχολείο συμμετείχα σε παραστάσεις και ήθελα να δώσω σε θεατρική σχολή, αλλά δεν το θεωρούσα δουλειά. Τώρα πια, όμως, ξέρω ότι είναι δουλειά. Δεν είναι μόνο ότι περνάω ωραία – έχει και πολύ δουλειά από πίσω».
Κάπου εκεί που νομίζεις ότι έχεις αρχίσει να σχηματίζεις μία ιδέα για τον άνθρωπο Θάνο, σε ξαφνιάζει λέγοντάς σου ότι ασχολείται με την ξυλουργική, ξέρει να ράβει σε μηχανή, είναι ένας άξιος κηπουρός που φροντίζει με πολλή αγάπη τα φυτά του και τα καμαρώνει σαν μικρά παιδιά, βλέποντάς τα να μεγαλώνουν μπροστά στα μάτια του. Μέσα σε όλα αυτά, όμως, κρύβει έναν τεράστιο συναισθηματικό κόσμο, που αγαπά τα πράγματά του, σέβεται τα αντικείμενα και την ιστορία που κουβαλούν, και σε αφοπλίζει όταν σου λέει πώς νιώθει γι’ αυτά:
«Δεν ξέρω, είναι η αλήθεια, να σου πω γιατί δένομαι τόσο με τα αντικείμενα. Μπορώ, όμως, να σου πω τι νιώθω. Νιώθω ότι τα πράγματα έχουν ψυχή, σαν τα παιχνίδια στο Toy Story, και δεν έχεις λόγο να μην τους φερθείς καλά. Δεν σου έχουν κάνει κάτι. Δεν χρειάζεται να τα κακομεταχειριζόμαστε. Κάτι που δεν έχει χαλάσει ακόμα μπορεί, στο μέλλον, να χρειαστεί. Δεν σε βαραίνει σε κάτι, είναι εκεί για όταν το χρειαστείς και δεν σε ενοχλεί. Αυτή την αίσθηση έχω για τα πράγματα που είναι εκεί για μένα, έχουν μία συνέπεια και εκτελούν τον σκοπό τους. Δεν πετάω ρούχα ή πράγματα. Αν δω κάτι πεταμένο, μπορεί να το μαζέψω, και δεν σκέφτομαι αυτόν που το έφτιαξε ή το πούλησε ή το χρησιμοποίησε – σκέφτομαι το αντικείμενο. Το αντικείμενο που κάποιος μπορεί να θεωρεί άχρηστο ή άψυχο, αλλά εγώ δεν το βλέπω άψυχο. Βλέπω ότι έχει μία διαδρομή και ότι είναι αδικία να χαθεί. Είμαι άνθρωπος που προσέχω τα πράγματα και τα φροντίζω. Από παιδάκι ήμουν έτσι και με έχει κουράσει, αλλά δεν μπορώ εύκολα να πετάξω πράγματα. Αν πετούσα κάτι αναγκαστικά από το σπίτι, θα δυσκολευόμουν πολύ να επιλέξω. Ίσως πετούσα τα μισά ρούχα ή τα μισά πιάτα, διάφορα διακοσμητικά, αλλά και πάλι θα έπρεπε να αναγκαστώ να το κάνω. Φυσικά, δεν θα πετούσα δώρα ή πράγματα που έχουν συναισθηματική αξία. Φυσικά, δεν πετάω καθόλου βιβλία. Έχω ακόμα στη βιβλιοθήκη βιβλία από τη σχολή, γιατί, αν τα χρειαστώ κάποια στιγμή, ξέρω ότι θα είναι εκεί και έχουν ψυχή. Σκέφτομαι ότι, αν χαθεί ένα αντικείμενο, μπορεί να χαθεί μαζί του ένα κομμάτι μνήμης, ένα κομμάτι εαυτού. Στην πραγματικότητα, φοβάμαι ότι η τρυφερότητα που ένιωσα για ένα άψυχο αντικείμενο και ο τρόπος που το πρόσεξα – επειδή αυτό δεν μπορεί να προσέξει τον εαυτό του – αν το πετάξω, θα χαθεί αυτούσια, ακέραια, και αυτή η τρυφερότητα. Θα είμαι κατά τόσο λιγότερο τρυφερός και θα γίνω πιο σκληρός. Φοβάμαι ότι, πετώντας πράγματα, θα σκληρύνω σαν άνθρωπος. Ναι, αυτός είναι ο φόβος μου. Η πραγματικότητα, βέβαια, δεν είναι αυτή. Στην πραγματικότητα, όταν πετάς πράγματα που απλώς γεμίζουν τον χώρο και δεν τα χρησιμοποιείς, ελαφραίνεις με έναν απόλυτο τρόπο».
Ο χρόνος και οι σκέψεις που τον συνοδεύουν
Μιλώντας για αντικείμενα, η κουβέντα ήρθε στα ρούχα και η αλήθεια είναι ότι τον θαύμασα όταν μου είπε πόσο τα προσέχει, τα επιδιορθώνει και ότι έχει ακόμα και τζιν παντελόνι 22 ετών, με το οποίο, με έναν τρόπο, μεγαλώνουν παρέα. Αρχίσαμε να μιλάμε για ηλικίες και καταλήξαμε ότι έχουμε ακόμα πολύ χρόνο μπροστά μας, αλλά:
«Τον νιώθω τον χρόνο που περνάει και είμαι σε μία φάση που σκέφτομαι ότι πρέπει να αρχίσω να προσέχω για το μέλλον. Ταυτόχρονα, όμως, λέω στον εαυτό μου: “Ζήσ’ το λίγο, μην είσαι τόσο αυστηρός και τόσο ώριμος».
Ένας άνθρωπος που είναι καλά με τον εαυτό του, τους φίλους του και την οικογένειά του δεν σκέφτεται με στεγανά, δεν φοβάται να μείνει μόνος στο σπίτι του και δεν αισθάνεται μοναξιά. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που σε γαληνεύουν μόνο με το βλέμμα τους, ακριβώς γιατί οι ίδιοι είναι ήρεμοι μέσα τους:
«Άμα είσαι συνεπής με τον εαυτό σου, το συναίσθημά σου, τους φίλους σου και τις επιλογές σου καθ’ όλη τη διάρκεια του μεγαλώματός σου, να σε φτάσουν εδώ που είσαι, είσαι πολύ καλά».
Σκέφτομαι ότι είναι σημαντικό, στην εποχή μας και στην ηλικία μας, να μπορείς να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να περνάς καλά ακόμα και στο σπίτι σου μόνος σου. Είναι πολύ σημαντικό και, όταν του το αναφέρω, μου απαντά ότι είναι πολύ καλός σε αυτό και πολύ σπιτόγατος.
«Είμαι πολύ καλά με το να είμαι μόνος μου, αλλά ξέρω ανθρώπους που έχουν την ανάγκη να είναι με άλλους ανθρώπους, να φροντίζουν, να μεγαλώνουν με άλλους, να μεγαλώνουν οι ίδιοι άλλους ανθρώπους. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό πράγμα που δίνει αξία στη ζωή και είναι ίσως το μόνο κοινό που μπορώ να φανταστώ σε κάθε στιγμή του ανθρώπινου είδους και κάθε πολιτισμού, είναι η φροντίδα. Η φροντίδα για ό,τι είναι αυτό που αγαπάς, που μπορεί να είναι οι άνθρωποί σου, ένα κομμάτι γης, ένα έργο, οτιδήποτε. Αν σταματήσεις να φροντίζεις, νομίζω – για μένα τουλάχιστον – ότι χάνεται το νόημα της ζωής. Επίσης, νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο αξιολογούμε και τον χρόνο. Η ζωή δεν είναι μόνο διασκέδαση και πραγματικά δεν βρίσκω άλλο λόγο για να ανέχεσαι πράγματα που δεν σε ευχαριστούν και σε δυσκολεύουν, αν δεν το κάνεις γιατί αυτό σου δίνει τη δυνατότητα να φροντίσεις ό,τι αγαπάς. Δεν βρίσκω άλλο λόγο για να κοπιάζουμε. Μόνο το να προσπαθείς να φροντίσεις και να αγαπήσεις κάτι είναι, για μένα, αυτό που δίνει νόημα στη ζωή. Γι’ αυτό και έχω αποφασίσει να είμαι πιο χαλαρός, να αφήσω κάποια “πρέπει”, να είμαι πιο ελεύθερος και πιο ευκίνητος στις επιλογές μου».
Γιατί, λοιπόν, Θάνο, έχουμε “πρέπει” στη ζωή μας και δεν αφηνόμαστε ελεύθεροι;
«Γιατί δεν μεγαλώνει αλλιώς ο άνθρωπος. Για παράδειγμα, φαντάσου έναν ενήλικα με τη συμπεριφορά ενός μωρού. Δεν είναι ωραίο, είναι απόλυτα δυσάρεστο. Οι άνθρωποι, ωριμάζοντας, προσαρμοζόμαστε και μαθαίνουμε ποια είναι τα δικά μας όρια και των άλλων, τι είναι αυτό που μας αρέσει, τι μας πληγώνει, και με αυτόν τον τρόπο πλοηγούμαστε μέσα στον κόσμο. Αν στον άνθρωπο δεν μπει ένα “πρέπει”, αν δεν νιώσει ενοχή για κάτι κακό που έκανε, δεν θα μπορέσει να ακουμπήσει τον κόσμο. Τα “πρέπει” είναι, ας πούμε, οδηγίες χρήσης για να με αγαπάνε οι γονείς μου – από εκεί ξεκινάει. Μετά αυτό προχωρά και δεν έχει να κάνει με την αγάπη των γονιών μας. Η αίσθηση της αυτοεκτίμησης συνδέεται με αυτό και φτιάχνεται ένα σύνολο κανόνων, το οποίο ακολουθείς, γιατί στην αρχή σε βοηθούσε, αλλά μετά, μέσα στο χάος της ζωής, αρχίζεις και ακολουθείς μόνο αυτό. Ο χαρακτήρας σου έχει φτιαχτεί και, αν φύγει αυτό το “πρέπει”, ο ίδιος θα μείνεις – απλώς πλέον θα μπορείς να επιλέξεις και δεν θα έχεις ένα επιπλέον σφίξιμο. Το “πρέπει” που χρειάζεται να φύγει είναι η νεύρωση της υπερβολής, που δεν βοηθάει πια».
Οι ρόλοι και το μέλλον
Μπορεί ένας ρόλος να σε εξελίξει και να σου δώσει μαθήματα για τη ζωή σου:
«Κάθε ρόλος είναι και ένα βήμα παρακάτω, γιατί ό,τι με δυσκολεύει κάτι μου μαθαίνει. Οποιοσδήποτε ρόλος, παράσταση, σκηνοθέτης και συνεργασία με έχει ζορίσει με κάνει να προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που μου λέει και να το δω από πολλές διαφορετικές πλευρές. Και όσο εξοικειώνεσαι με κάτι, τόσο πιο μπροστά σε πάει και σου ανοίγει νέους δρόμους. Αυτό που έχω μάθει στα χρόνια που δουλεύω είναι ότι ο ρόλος γεννιέται στη σκηνή με τον άνθρωπο με τον οποίο παίζεις εκείνη τη στιγμή».
Ο Θάνος Λέκκας τη φετινή τηλεοπτική σεζόν ήταν ένας τρελά ερωτευμένος αρχιτέκτονας, που διεκδίκησε με πάθος τη γυναίκα που αγαπούσε, στο «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι». Το καλοκαίρι θα γίνει πάλι ο αγαπημένος μας συγγραφέας στο «Μια άλλη Θήβα», που, αν δεν το έχετε δει ακόμα, τρέξτε όπου το βρείτε και δείτε το – ίσως η μία φορά να μην είναι αρκετή και να θελήσετε να ξαναπάτε, και θα συμφωνήσω μαζί σας. Για όσους δεν το έχετε δει, ο Θάνος Λέκκας θα είναι εκεί από την αρχή να σας υποδεχτεί. Στη νέα τηλεοπτική χρονιά, από το φθινόπωρο, θα τον δούμε στη νέα ιστορία της σειράς «Φόνοι στο καμπαναριό», σε έναν διαφορετικό ρόλο, που προσωπικά ανυπομονώ να δω.
Αν έβαζα όλα όσα ειπώθηκαν και όλα όσα θα ήθελα να συμπληρώσω, δεν θα ήταν συνέντευξη, αλλά ένα μικρό διήγημα. Μερικούς ανθρώπους πρέπει να τους συναντήσουμε στη ζωή μας για να γαληνέψουν την ψυχή μας και να μας πάνε ένα βήμα παρακάτω, και ο Θάνος Λέκκας είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ευχαριστούμε πολύ το ξενοδοχείο «The Artist» στου Ψυρρή για τη φιλοξενία και τη στήριξη.
Comments are closed.