Πέμπτη απόγευμα κάπου στο κέντρο, κάπου μεταξύ δουλειάς και κούρασης, περιμένω τον Παναγιώτη Γαβρέλα, ο όποιος καταφθάνει με το ποδήλατο του χαμογελαστός. Και τελικά γίνεται η ευχάριστη έκπληξη της ημέρας που σου παίρνει όλη την κούραση και απολαμβάνεις την συνέντευξη σαν καφέ με κάποιον φίλο σου.
Τον Παναγιώτη οι περισσότεροι τον θυμόμαστε στη σειρά «Ζακέτα να πάρεις», ήταν εκείνος ο γλυκός, ήσυχος νηπιαγωγός που όλες οι μανάδες θα θέλανε για γιο τους. Σκέψου λοιπόν έκπληξη όταν τον πετυχαίνω στη σειρά Ναυάγιο να κάνει έναν σεναριογράφο που «αποπλανεί κοριτσάκια» με την υπόσχεση ότι θα τις κάνει πρωταγωνίστριες και στο τέλος «φεύγει νύχτα» (καλά εντάξει μέρα ήταν) επειδή αποπειράθηκε να βιάσει την νεαρή Λίνα του ναυαγίου.
Τη πρώτη φορά που τον είδα στο θέατρο ο ρόλος του δεν διέφερε πολύ από τον «κακό» του Ναυαγίου, αντίθετα ήταν ακόμα χειρότερος. Στο «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον» μία εξαιρετική σε όλα της παράσταση που μίλα για το sex trafficking βλέπω ότι το καλό παιδί στη αρχή του έργου είναι ένας από τους χειροτέρους χαρακτήρες που βλέπεις να ξεδιπλώνεται μπροστά σου σε όλο το μεγαλείο της «ανθρώπινης ασχήμιας».
Επόμενη παράσταση το υπέροχο και πρωτότυπο «Lemons, lemons, lemons, lemons, lemons», ένα έργο που μιλά για μία δυστοπική πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει ένα ζευγάρι. Το ζευγάρι αυτό κάθε μέρα έχει περιορισμένο αριθμό λέξεων για να επικοινωνήσει, εξ’ αιτίας ενός νέου νόμου. Μέχρι τώρα και πριν τις επόμενες παραστάσεις έχω καταλάβει ότι στη σκηνή ο Παναγιώτης γίνεται ο ρόλος.
Όταν μάλιστα τον έχεις απέναντι σου και συνομιλείς μαζί του καταλαβαίνεις πόσο καλός ηθοποιός είναι τελικά, αφού μπορεί να σε κάνει να τον συμπαθήσεις, να τον μισήσεις, να θες να το καταγγείλεις για την «εγκληματική του συμπεριφορά» και τελικά να ανακαλύπτεις απέναντι σου ένα άνθρωπο γεμάτο ενσυναίσθηση που για να αντέξει τα άσχημα χαρακτηρίστηκα των ρόλων του βγαίνει με έναν τρόπο από τον εαυτό του και παίζει τον χαρακτήρα.
Φέτος τον βλέπουμε να κάνει τον cowboy στο έργο του Sam Shepard, «Οι ερωτευμένοι» στο Bios. Αλλά πριν φτάσουμε στο σήμερα και στον ρόλο του Eddie πάμε να γνωρίσουμε τον Παναγιώτη που αυτή τη φόρα είναι ο εαυτός του.
Ξεκινώντας να μίλα για τον εαυτό του παρατηρείς μια αμηχανία που είναι σχεδόν παιδική, όταν τον ρώτησα να μου περιγράψει τον εαύτο του είπε: «Είμαι ηθοποιός. Χμμ… Δύσκολη ερώτηση…» και στη συνέχεια μία παύση. «Σε ορίζει το ότι είσαι ηθοποιός;», τον ρωτάω. «Νομίζω πως όχι. Γιατί είναι κάτι που ξεκίνησε κατά λάθος. Δηλαδή δεν ήμουν το παιδάκι που από μικρός έλεγε ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, δεν είχα ιδέα. Μεγαλώνοντας, φοιτητής κατέληξα μέσα από παρέες σε μια θεατρική φοιτητική ομάδα και ξαφνικά πέρναγα καλά με τη όλη διαδικασία».
Ένα από τα πιο ωραία πράγματα που ακούς στις συνεντεύξεις είναι όταν μιλάς για το τι ονειρευόταν κάθε άνθρωπος να γίνει όταν ήταν μικρό παιδάκι, η απάντηση του είναι εξαιρετικά πρωτότυπη « Το πρώτο, πρώτο που ήθελα να γίνω όταν ήμουν μικρός ήταν σκουπιδιάρης. Μου άρεσε πάρα πολύ το πώς πετούσαν τη σακούλα των σκουπιδιών μέσα στο απορριμματοφόρο. Βεβαία μετά κατάλαβα ότι αφού μου άρεσε αυτή η κίνηση, τελικά μου άρεσε το μπάσκετ και ήθελα να γίνω μπασκετμπολίστας. Αλλά όταν σταμάτησα να ψηλώνω, περίπου στο 1.80, κατάλαβα ότι θέλει τρομερή προσπάθεια για να γίνεις μπασκετμπολίστας με αυτό το ύψος, όποτε το άφησα. Το τελευταίο που ήθελα να γίνω ήταν ένας πληροφορικάριος, γιατί ασχολούμουν πολύ με τους υπολογιστές. Είχα από πολύ νωρίς internet, δικό μου υπολογιστή και θυμάμαι ότι μου άρεσε. Αλλά τελικά πέρασα στο φυσικό στο Αριστοτέλειο. Το fan fact είναι ότι στο φυσικό γνώρισα τον Γιώργο Σαββίδη και τον Σπύρο Χατζηαγγελάκη. Ο Σπύρος μου είπε να πάμε στη θεατρική φοιτητική ομάδα και κάπως έτσι ξεκίνησε. Από τη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε και η ομάδα που έχουμε φτιάξει το C for Circus».
Καθώς τον ακούς να μιλάει για τη Θεσσαλονίκη, για τα χρόνια που έζησε εκεί καταλαβαίνεις ότι έχεις μπροστά σου έναν απίστευτα προσγειωμένο άνθρωπο που είναι σαν να μην έχει καμία αίσθηση ότι αυτό που κάνει απευθύνεται σε κοινό. Είναι ένας άλλος στη σκηνή και ο Παναγιώτης κάτω από αυτή δείχνει να έχει μία ισορροπία μέσα του και μία γειωμένη προσωπικότητα. Όλο αυτό μέσα του εξάλλου ήταν κάτι ερασιτεχνικό, στη Θεσσαλονίκη η βασική του δουλειά ήταν καθηγητής φυσικής που με λίγο διάβασμα μπορεί ακόμα να κάνει μαθήματα.
«Μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου να είμαι ένας καθηγητής φυσικής που έχει σαν χόμπι το θέατρο. Μπορεί να μην μου άρεσε να είμαι καθηγητής, αλλά μου άρεσε πολύ η επικοινωνία με τα παιδιά και περνούσα ωραία μέσα σε αυτό.»
Όμως η ζωή έχει πάντα αλλά σχεδία από τα δικά μας και για αυτό από το φυσικό της Θεσσαλονίκης βρέθηκε στο Ωδείο Αθηνών να σπουδάζει ηθοποιός: «Εγώ στο πανεπιστήμιο έμαθα ένα πράγμα, ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι για να σου βρει δουλειά είναι για να εμβαθύνεις σε έναν τομέα και επειδή το να γίνω φυσικός δεν το ήθελα, αποφάσισα ότι θα ήθελα να πάω σε μία σχολή που με ενδιαφέρει να εμβαθύνω και να μάθω κάτι που θέλω. Εκείνη την εποχή έτυχε και τα παιδιά από την ομάδα C for circus να κατεβαίνουν στην Αθήνα και να μπαίνουν σε σχόλες και κάπως έτσι ενώ έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν θέλω να γίνω ηθοποιός, αποφάσισα να δώσω και εγώ.»
Παρά το γεγονός ότι αποφοίτησε από μια τόσο σημαντική σχόλη όπως είναι το Ωδείο, έχει κάνει θέατρο και τηλεόραση, ο ίδιος λέει ότι θα μπορούσε πολύ εύκολα να φανταστεί τον εαυτό του να κάνει ένα διάλειμμα και να ασχοληθεί με κάτι εντελώς πρακτικό όπως είναι το side project του. Ο Παναγιώτης Γαβρέλας εκτός από ηθοποιός, σκηνοθέτης, μέλος της ομάδας C for circus, καθηγητής φυσικής και ποδηλάτης, φτιάχνει εξαιρετικά έπιπλα, πράγμα που θα μπορούσε να κάνει πιο εντατικά, παίρνοντας μία απόσταση από όλα τα παραπάνω.
Η πρώτες απόπειρες σκηνοθεσίας του ήταν με την θεατρική ομάδα στην όποια είναι ιδρυτικό μέλος με την παράσταση «Κάτι διαφορετικό». Στην ερώτηση του πότε φτάνεις να πεις ότι εδώ είναι σκηνοθετικά έτοιμο ή ότι εδώ βρήκα τον ρόλο λέει ότι: «Τον ρόλο δεν νομίζω ότι τον βρίσκεις ποτέ, ειδικά όταν μία παράσταση – όπως το «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον»- που την παίζεις τρία χρόνια και ο ρόλος βαθαίνει και βαθαίνει και βαθαίνει. Ακόμα και το καλοκαίρι που δεν παίζει τον εμπεριέχεις τον ρόλο και δουλεύεται κάπως μέσα σου και εν αγνοία σου. Και ακόμα και σε έναν τέτοιο ρόλο που είναι δύσκολος, προσπαθείς να βρεις τι τον κινεί αυτόν τον άνθρωπο που χωρίς ένοχες, παίρνει ένα κορίτσι και το πηγαίνει σε μία άλλη χώρα για να την αφήσει σε έναν οίκο ανοχής. Αλλά προσπαθούσα να το αντιμετωπίσω σαν να μη με ακουμπάει. Γιατί αλλιώς δεν είναι εύκολο να παίζεις κάθε μέρα έναν άνθρωπο σαν αυτόν».
Φτάνοντας στο σήμερα και στην παράσταση «Οι ερωτευμένοι» μιλάμε για τον Eddie, «Το έργο είναι ένα οικογενειακό δράμα με πάρα πολύ έρωτα και ένα τεράστιο αδιέξοδο που κάνει αυτόν τον ερώτα να μην μπορεί να λειτουργήσει. Δυστυχώς δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα γιατί είναι σαν να σου πω το τέλος της παράστασης και να κάνουμε spoiler. Πέρα από αυτό το σημείο όμως η παράσταση έχει ψυχαναλυτικά κομμάτια, όπως το πώς φέρει ο καθένας το τραύμα του από την οικογένεια του και τελικά καταλήγει να επαναλαμβάνει αυτό με το όποιο μεγάλωσε και τον έχει σημαδέψει, κάνοντας τα ίδια λάθη. Μου αρέσουν οι ρόλοι που είναι λίγο κακοί, λίγο περίπλοκοι που είναι κόντρα σε έμενα. Μου είναι λίγο βαρετός ο ρόλος του καλού παιδιού».
«Ο Eddie των ερωτευμένων είναι ένας cowboy που προσπαθεί να ξανακερδίσει τη May. Η σχέση αυτών των δύο από την αρχή φαίνεται δύσκολη και δυσλειτουργική, αφού χωρίζουν και τα ξαναφτιάχνουν συνέχεια, εκείνος φεύγει και δεν είναι ποτέ σίγουρο ότι θα επιστρέψει, όταν είναι μαζί είναι και δυο κακοποιητικοί ο ένας απέναντι στον άλλον και ο καθένας με τον δικό του τρόπο μεταφέρει το τραύμα του στη σχέση που δεν θα καταφέρει ποτέ να λειτουργήσει αλλά ούτε και να τελειώσει».
Ο Παναγιώτης καταφέρνει να μας δώσει μία έντονη και βαθιά ψυχαναλυτική ερμηνεία, με ένταση και ευαισθησία, αλλά και την αμηχανία που νιώθει ο Eddie απέναντι στην May. Ο Eddie είναι ένας άνθρωπος που προς το τέλος της παράστασης, ανακαλύπτουμε το κακό που του έχουν κάνει οι γονείς του. Τότε είναι που η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις του γίνονται κατανοητές και ξεκάθαρες. Γιατί αφού αγαπά τη May, θέλει να είναι κοντά της και να προστατέψει καταφέρνει να την πληγώνει και να την «τραυματίζει» ακόμα πιο βαθιά, η απάντηση είναι περίπλοκη και απαγορευτική για όσους δεν έχουν δει ακόμα την παράσταση. Και ο Παναγιώτης Γαβρέλας για ακόμα μία φορά «εξαφανίζεται» από μπροστά σου και γίνεται ο Eddie, με τα τραύματα του. Πάντα θαύμαζα τους ηθοποιούς που σε κάνουν να ξεχνάς ποιος είναι στη σκηνή και βλέπεις τον ρόλο και την ιστορία του. Για μένα θέλει πολύ δουλειά με τον εαυτό σου και τον ρόλο ώστε να μπορέσεις να είσαι κάποιος άλλος, και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν αυτός που καλείσαι να υποδυθείς είναι εντελώς κόντρα από σένα.
Κλείνοντας τη κουβέντα για την παράσταση τον ρώτησα ποιο είναι το κομμάτι που του αρέσει περισσότερο από τον ρόλο του και πως είναι ο ίδιος όταν ερωτεύεται: «Υπάρχει ένας μονόλογος στο τέλος που ουσιαστικά εκεί καταλαβαίνεις όλο το έργο, γιατί ο χαρακτήρας μου αφηγείται μια ιστορία. Γενικά μέσα στο έργο υπάρχουν διάφορα σημεία όπως ένα που λέει ο Eddie “ Δε φεύγω, δε με νοιάζει πια τι σκέφτεσαι, δεν με νοιάζει τι νιώθεις, δεν θα φύγω ποτέ. Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία, δεν θα με ξεφορτωθείς ποτέ.” Δεν ακούγεται ωραίο όλο αυτό, αλλά εκφράζει πολύ το πώς έχει δομηθεί αυτή η σχέση. Και ενώ με δυσκόλευε και δεν το είχα καταλάβει ακριβώς, είναι πλέον αγαπημένο μου και από τα σημεία που όταν φτάνουμε εκεί νιώθω ότι κάτι έχω βρει που έχει ακόμα πολύ βάθος για σκάψιμο».
Όταν μιλάμε για το πώς είναι ο ίδιος σε κατάσταση έρωτα: «Εγώ όταν είμαι ερωτευμένος είμαι πολύ καλά και με καλή διάθεση. Μικρός ερωτευόμουν πιο εύκολα σε σχέση με τώρα. Αν υπήρχε ανταπόκριση ήμουν πολύ χαρούμενος, αν όχι το ζούσα το κομμάτι της απόρριψης».
Tα μελλοντικά σχέδια του Παναγιώτη Γαβρέλα περιλαμβάνουν γυρίσματα για μία νέα σειρά της ΕΡΤ που θα λέγεται «Το τελευταίο νησί» και «Θα ξεκινήσω γυρίσματα τον Δεκέμβριο και θα υποδύομαι έναν Έλληνα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο – καλό άνθρωπο- που κρύβει κάποιους Βρετανούς και τους σώζει». Μέχρι τότε μπορείτε να τον δείτε στους Αθώους που θα ξεκινήσει να προβάλλεται στο MEGA και φυσικά μέχρι τον Ιανουάριο στο Bios να «ζει τον αδιέξοδο έρωτα του.»
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο The Artist για τη φιλοξενία
Comments are closed.