Λίγο πριν κλείσει το Ηρώδειο για τα επόμενα 3 χρόνια, στη σκηνή θα ανέβει η Λυσιστράτη του Σταμάτη Κραουνάκη και εκεί θα δούμε τον Κωνσταντίνο Τσονόπουλο να συμμετέχει σε αυτή την πρωτοποριακή παράσταση.
Πριν αρκετό καιρό ένα βραδύ στο Κουκάκι γνώρισα τυχαία έναν νέο πολύ ταλαντούχο ηθοποιό και σκηνοθέτη τον Κωνσταντίνο Τσονόπουλο. Με αφορμή την συμμέτοχη του στην παράσταση αυτή είπαμε να συναντηθούμε και να μιλήσουμε για το παρόν, το παρελθόν, το μέλλον και τον έρωτα.
Τώρα αρχίζω να σε βλέπω κάπως καλύτερα
Από το 2022 ο Κωνσταντίνος ταξιδεύει μία πολύ προσωπική για εκείνον παράσταση που ακόμα είναι «ζωντανή» και μπορεί να ανέβει ξανά, μέχρι τότε όμως του ζήτησα να μιλήσουμε για αυτό: « Ο μόνολογος αυτός -το «Δωρεάν χώμα για όλους (Τώρα αρχίζω να σε βλέπω κάπως καλύτερα» – είναι ότι πιο φυσικό έχει έρθει στην ζωή μου και προέκυψε από την γνωριμία μου με την Ελένη Μποζά. Με την Ελένη γνωριστήκαμε στη πρώτη καραντίνα και μέσα από αυτή τη γνωριμία και την κοινή μας αγάπη για τα κείμενα του Κολτές ξεκινήσαμε να δημιουργούμε μία κοινή θεατρική γλώσσα που οδήγησε σε ένα κύκλο παραστάσεων και διήρκησε τρία χρόνια. Είναι μία παράσταση που είναι ακόμα ζωντανή και έτοιμή να ανέβει ξανά. Η Ελένη είναι η θεατρική μου μητέρα και από το πρώτο ανέβασμα της παράστασης δίπλα μου. Η ίδια η παράσταση εξελίσσεται και αλλάζει ανάλογα με τον τόπο, την εποχή και το τι συμβαίνει στο τώρα».
Αλλά αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να είσαι στο ένα μέτρο απόσταση από το κοινό και να παίζεις μόνος σου μιλώντας για δύσκολα πράγματα που μας απασχολούν κάθε μέρα : «Ένας μονόλογος, ουσιαστικά είναι ένας διάλογος με το κοινό. Σέβομαι πολύ το κοινό και προσπαθώ να αφουγκράζομαι τον καθένα, βλέπω τις αντιδράσεις τους, το κατά πόσο θέλει κάθε θεατής να εμπλακεί μέσα στην παράσταση και παίζω μαζί τους.
Για παράδειγμα τώρα στη Λυσιστράτη που ο Σταμάτης θέλει να στην αρχή της παράστασης να είμαστε κάποιοι ανάμεσα στο κοινό έμενα είναι το καλύτερο μου, με βοήθα να συγκεντρωθώ και να είμαι σε εγρήγορση. Αγαπώ να είμαι μέσα στο κοινό».
Από μια ατίθαση εφηβεία στο θέατρο
Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε εντελώς φυσιολογικά με παρέες και φίλους που δεν έχουν καμία σχέση με την υποκριτική, αλλά ο ίδιος είχε πολύ διαφορετικές ανησυχίες από εκείνους. Το υπέροχο είναι ότι οι φίλοι του παραμένουν στη ζωή του ακόμα και σήμερα και όπως αναφέρει εκείνος είναι πολύ χαρούμενος για αυτό, γιατί τον κρατάνε προσγειωμένο και στην πραγματικότητα.
Τι ήταν όμως εκείνο που τον έκανε να γίνει ηθοποιός, σκηνοθέτης και να φύγει στο εξωτερικό παίζοντας θέατρο σε όλη την Ευρώπη: «Εμένα ο δρόμος μου από πολύ μικρή ηλικία ήταν η μουσική. Ο πατέρας μου είναι πρώην ντράμερ και ηχολήπτης, ο όποιος ήθελε από πολύ μικρή ηλικία να με βάλει μέσα στον κόσμο του. Από μαθητής στο γυμνάσιο ακόμα πήγαινα σε συναυλίες, βοηθούσα στο στήσιμο της σκηνής, κουβαλούσα καλώδια και ζούσα μέσα σε αυτό. Από την άλλη μεριά η μητέρα μου δούλευε στην ΕΡΤ και συγκεκριμένα στα μουσικά σύνολα, όπου οργάνωνε συναυλίες.
Ο συνδυασμός αυτός είχε ως αποτέλεσμα από πολύ μικρή ηλικία να ασχοληθώ με την μουσική και ξεκίνησα να παίζω λύρα και πιάνο. Αν και είχα μεγάλη έφεση στα μουσικά όργανα δεν την καλλιέργησα γιατί βαριόμουνα να διαβάσω και να ασχοληθώ. Όμως η ασχολία μου με την μουσική με έβαλε από πολύ νωρίς σε έναν καλλιτεχνικό δρόμο και μία γνώση που την χρησιμοποιώ ακόμα και σήμερα.
Αν και οι γονείς μου δεν ήταν καλλιτέχνες μεγάλωσα μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και ασχολήθηκα ακόμα και με τη ζωγραφική. Με θυμάμαι μικρό να ζωγραφίζω συνέχεια όπου και αν ήμουνα.
Όταν ήρθε η στιγμή να επιλέξω τι θα κάνω ξεκίνησα να σπουδάζω οικονομικά. Κάποια στιγμή και ενώ ήμουν στη σχολή γνώρισα τον Δημήτρη Αποστόλου που στην ηλικία των 18 μου, μου άνοιξε μία πόρτα σε έναν άλλο κόσμο και είναι ο πρώτος άνθρωπος που του εκμυστηρεύτηκα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Με κάποιο τρόπο και με ελάχιστη προετοιμασία τότε λοιπόν βρέθηκα στη σχόλη Θεοδοσιάδη και πήρα μία τελείως άλλη διαδρομή. Στον δεύτερο και τον τρίτο χρόνο της σχόλης η υποκριτική έγινε μια ανάσα και τελικά η ζωή μου εκείνη την εποχή».
Από το θέατρο στην Ευρώπη στο σήμερα και στο Ηρώδειο
Σήμερα και αύριο το Ηρώδειο γίνεται το μέρος που παίρνει ζωή η Λυσιστράτη του Σταμάτη Κραουνάκη στην όποια φτάσαμε μέσω Πολωνίας. Ο Κωνσταντίνος Τσονοπούλος χρόνια πριν έφυγε για εννέα μήνες και δούλεψε στην Κύπρο κάνοντάς τηλεόραση, επέστρεψε στην Ελλάδα όπου δούλευε ως ηθοποιός και σκηνοθετούσε.
Ήρθε όμως κάποια στιγμή που βρέθηκε να ζει μία ανεπανάληπτη εμπειρία : « Το 2023 έφυγα και πήγα να δουλέψω σε ένα θέατρο στην Πολώνια που ήταν και η βάση μας αλλά γυρίζαμε όλη την Ευρώπη παίζοντας. Τα project που κάναμε ήταν στα Αγγλικά, αλλά στη συνέχεια έμαθα πολωνικά και αυτό γιατί τους αγάπησα πολύ σαν λαό, την ίδια τη χώρα και την κουλτούρα τους. Είχα σκοπό να μείνω στην Πολώνια, αλλά μετά από καιρό κατάλαβα ότι δεν πρόκειται να βρω εκεί τον ερώτα και επέστρεψα πίσω στην Ελλάδα.
Η αλήθεια είναι ότι την εποχή εκείνη ζούσα με μία βαλίτσα στο χέρι, γνώριζα ανθρώπους που δεν περίμενα, έζησα πολλές ιστορίες και περιπέτειες και δεν το αλλάζω, αλλά είχα την ανάγκη να γυρίσω στην χώρα μου και να παίζω στη γλώσσα μου.
Για παράδειγμα τώρα στην παράσταση με τον Σταμάτη με πιάνω να λέω λόγια, να τραγουδάω και να συγκινούμαι, να με πιάνουν τα κλάματα. Όσο γοητευτικό και ενδιαφέρον είναι να γνωρίζεις μία νέα κουλτούρα, δεν είναι το ίδιο με την χώρα μου και μέσα μου αισθάνομαι πολύ βαθιά Έλληνας και μου αρέσει πολύ αυτό.
Λυσιστράτη
«Ο Σταμάτης έχει κάνει κάτι μοναδικά υπέροχο, έχει βασιστεί πάνω στο κείμενο, αλλά είναι κάτι δικό του, έχει γράψει νέες σκηνές και έχει δώσει μία εντελώς σύγχρονη εκδοχή στη Λυσιστράτη. Προσωπικά αγαπώ πάρα πολύ αυτό που έχει φτιάξει στο κομμάτι της δραματουργίας, μουσικά απλά υποκλίνομαι. Ο Σταμάτης είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο και τον αφόρα το τι συμβαίνει, είναι ιδιοφυής, ξέρει πολύ καλά τι θέλει και πώς να το πετύχει. Η παράσταση είναι μία μίξη θεατρικών μορφών, είναι όλο λιμπρέτο και έχει ένα ύφος επιθεώρησης χωρίς όμως να είναι αυτό. Ο ίδιος ο Σταμάτης είναι ένας μαγικός άνθρωπος και δεν ξέρω πως το καταφέρνει να είναι όλα, κουβαλάει μέσα του το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον και νομίζω ότι σε αυτή την παράσταση έχει καταφέρει αυτό ακριβώς να είναι μέσα σε όλες τις χρονολογίες».
Σήμερα και αύριο στο Ηρώδειο τρέξτε να απολαύσετε αυτό το αριστούργημα του Σταμάτη Κραουνάκη και το φθινόπωρο αναζητήστε οπωσδήποτε την παράσταση που θα παίζει ο Κωνσταντίνος. Η παράσταση θα είναι μία παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και ο Κωνσταντίνος θα παίζει «Ερωτόκριτο …για δύο». Ο Νικορέστης Χανιωτάκης δημιούργησε μία ιδιαίτερη συνθήκη που σίγουρα θα μας εντυπωσιάσει και θα ταξιδέψει μετά την Κρήτη στην Αθήνα.
«Για μένα ο έρωτας εμπεριέχει το ρωτάω»
Ξεκινήσαμε να μιλάμε για το τι μπορεί να συνδέσει δύο ανθρώπους, αν τα κοινά μας ή οι διάφορες μας είναι εκείνες που μας φέρνουν τελικά κοντά και καταλήξαμε στο τι είναι έρωτας. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς όλα είναι έρωτας ακόμα και τα πράγματα που μας συγκινούν: « Οι κοινές συγκινήσεις ή το να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι τι συγκινεί τον άλλον και να είσαι ανοιχτός στο να το καταλάβεις, για μένα είναι το πιο σημαντικό.
Για μένα ο έρωτας έχει μέσα τη λέξη «ρωτάω» και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει όσο δεν σταματάς να ρωτάς, να έχεις μία περιέργεια και μία λαχτάρα να θες να μαθαίνεις συνέχεια για τον άλλον. Όσο λοιπόν δεν σταματάς να ρωτάς και να ενδιαφέρεσαι για τον άλλον και θέλεις να μαθαίνετε μαζί πράγματα, τότε για μένα ο έρωτας δεν τελειώνει ποτέ».
Διάβασε επίσης τη συνέντευξη του Παναγιώτη Γαβρέλα: Ένας φωτεινός άνθρωπος κρυμμένος σε σκοτεινούς ρόλους
Φωτογραφίες: Αποστόλης Αναστασόπουλος
Φιλοξενία : The Artist
Comments are closed.