Το «The Studio» του Apple TV+, είναι μία δημιουργία των Seth Rogen και Evan Goldberg, μια τηλεοπτική σειρά που φιλοδοξεί να αποτυπώσει με οξυδερκή σάτιρα, συναισθηματικό βάθος και κινηματογραφική φινέτσα το παράλογο του σύγχρονου Χόλιγουντ. Σε δέκα επεισόδια διάρκειας περίπου 30 λεπτών, η σειρά κινείται μεταξύ workplace comedy, νευρωτικής σάτιρας και σχολιασμού της βιομηχανίας του θεάματος, προσφέροντας μια από τις πιο πολυσυζητημένες για τη φετινή σεζόν.
Ο Seth Rogen ενσαρκώνει τον Matt Remick, επικεφαλής ενός μεγάλου κινηματογραφικού στούντιο. Ο Remick είναι τοξικά παθιασμένος με τον κινηματογράφο, αλλά την ίδια στιγμή πνιγμένος στην ευθύνη της εταιρικής διαχείρισης. Ανάμεσα σε επενδυτές, προϋπολογισμούς και marketing plans, ο ήρωας ταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη του για την τέχνη και το αναπόφευκτο ξεπούλημα των αξιών που υποτίθεται πως υπηρετεί. Η φράση του: «Αγαπώ τις ταινίες. Και φοβάμαι πως η δουλειά μου είναι να τις σκοτώνω» αποτελεί τη δραματουργική ούσια της σειράς.
Η σάτιρα στο «The Studio» είναι ανελέητη αλλά ποτέ επιφανειακή. Με σαφή επιρροή από ταινίες όπως το «The Player» του Altman ή το «Birdman» του Iñárritu, η σειρά χρησιμοποιεί μακριά πλάνα χωρίς κοψίματα, δυναμικές κινήσεις κάμερας και ένα αγχωτικό jazz μουσικό θέμα για να δημιουργήσει το αίσθημα διαρκούς πίεσης που βιώνει ο πρωταγωνιστής. Το οπτικό ύφος φλερτάρει με τον κινηματογραφικό ρεαλισμό αλλά ταυτόχρονα διατηρεί ένα έντονο ύφος καρικατούρας που υπογραμμίζει τη γελοιότητα των καταστάσεων.
Το cast είναι ένα ακόμη δυνατό στοιχείο της σειράς. Πλάι στον Rogen, εμφανίζονται η Kathryn Hahn ως υπεύθυνη μάρκετινγκ και με μία ψυχολογική κατάρρευση, ο Keegan-Michael Key ως σεναριογράφος σε κρίση ταυτότητας και ο Sebastian Stan σε ρόλο-έκπληξη ως pretentious indie σκηνοθέτης. Όμως, εκεί που πραγματικά αναδυκνύει τις δυνατοτήτες του το «The Studio» είναι στις διάσημες guest εμφανίσεις: Martin Scorsese, Ron Howard, Greta Gerwig και πολλοί ακόμη υποδύονται τους εαυτούς τους σε στιγμές που κυμαίνονται από το ξεκαρδιστικό στο απολύτως μεταφυσικό. Οι cameo εμφάνισεις δεν είναι απλώς διακοσμητικές. Αντίθετα, λειτουργούν σαν σχόλια για την κενότητα της σύγχρονης κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Η σειρά καταφέρνει επίσης να ισορροπήσει ανάμεσα στην κωμωδία και το υπαρξιακό δράμα. Πίσω από τα προφανή αστεία και τις γραφικές υπερβολές, το «The Studio» μιλά για κάτι βαθύτερο: την απώλεια νοήματος σε έναν χώρο που γεννήθηκε για να αφηγείται ιστορίες. Ο Matt είναι ένας άνθρωπος που πνίγεται στις ίδιες του τις επιλογές, σε ένα επάγγελμα που απαιτεί δημιουργικότητα αλλά ανταμείβει την συμμόρφωση. Σε αυτό το πλαίσιο, η σειρά γίνεται ένα ηθικό δράμα μεταμφιεσμένο σε workplace κωμωδία.
Το «The Studio» βρίσκει τη θέση του ανάμεσα στις πιο επιδραστικές σάτιρες του streaming. Δεν είναι τυχαίο ότι η παραγωγή της έγινε δεκτή στο φεστιβάλ SXSW, όπου τα δύο πρώτα επεισόδια απέσπασαν όρθιο χειροκρότημα (standing ovation) από τους θέατες. Οι σεναριακές γραμμές, αν και μερικές φορές αναμενόμενες, παραμένουν φρέσκες λόγω του μοντάζ και του ιδιοσυγκρασιακού χιούμορ. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που σε κάνει να γελάς, να νιώθεις άβολα και να σκέφτεσαι ,τρεις σπάνιες λειτουργίες σε μια και μόνη παραγωγή, είδικα στις κωμωδίες τελεύταια.
Δεν λείπουν βέβαια και οι αδυναμίες. Ορισμένοι χαρακτήρες παραμένουν σχηματικοί, λειτουργώντας περισσότερο ως σύμβολα παρά ως αληθινοί άνθρωποι. Επιπλέον, σε κάποια σημεία η σάτιρα φτάνει σε τέτοιο βαθμό αυτοαναφορικότητας που κινδυνεύει να αποκοπεί από τον θεατή που δεν είναι ήδη μυημένος στη λογική της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Ωστόσο, αυτές οι αδυναμίες δεν ακυρώνουν τη συνολική δύναμη της αφήγησης.
Αξιοσημείωτο είναι και το πώς η σειρά σχολιάζει την επίδραση της τεχνολογίας στην τέχνη. Από τις αναφορές σε αλγορίθμους που «προβλέπουν» την επιτυχία ενός σεναρίου, μέχρι την παρουσία εταιρειών streaming που πιέζουν για περιεχόμενο και μόνο αντί για ιστορίες, το «The Studio» θέτει ερωτήματα που αγγίζουν τον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας στην ψηφιακή εποχή.
Η τελευταία σκηνή της σεζόν είναι ίσως η πιο δυνατή. Ο Remick, μόνος σε ένα παλιό κινηματογράφο, παρακολουθεί μια ασπρόμαυρη ταινία από την παιδική του ηλικία. Τα φώτα χαμηλώνουν και στην οθόνη βλέπουμε ένα πλάνο που απλώς δείχνει ανθρώπους να παρακολουθούν μια ταινία – όχι διαλόγους, όχι μουσική, μόνο το φως στο πρόσωπό τους. Είναι μια στιγμή καθαρής αγάπης για το cinema που αποδομεί με ευαισθησία όλα όσα έχουμε δει προηγουμένως.
Εν κατακλείδι το «The Studio» είναι ένα έξυπνο, τολμηρό και συχνά απολαυστικά αυτοκαταστροφικό τηλεοπτικό πείραμα. Στοχαστικό όσο και διασκεδαστικό, κατορθώνει να στήσει έναν καθρέφτη στο πρόσωπο του Χόλιγουντ και να ρωτήσει: «Τι απέγινε το όνειρο και η τέχνη;» Μπορεί να μην δίνει απαντήσεις, αλλά ο τρόπος που θέτει το ερώτημα αξίζει κάθε λεπτό προβολής.
Comments are closed.